FOR YOUR HORSE

Just when you think you've found some sanity...

Sat, 02 Oct 2010 14:22:06 GMT

Woosh, there it goes right by you again.

As Miriam said yesterday, it is hard to know the difference between exercising your rights and being a colossal bitch, to paraphrase it a little.

The only tool I have to cope with this problem is to examine my own motives. Why am I doing what I am doing? Is it because I am afraid? Is there a more sensible way about it?

In my case the answer is usually yes.

In order to rebuild my (self-) battered self-respect I've decided to tell people how I feel when I feel strongly about things, insofar as I can, and with as little fear in my heart (and words) as possible.

I don't feel that I've reached anything resembling emotional balance yet, but I recently went through a notebook that I kept back when I started seeing a therapist. My therapist had asked me to write down every thing that made me feel bad every day, and note down the intensity of the feeling and what I did about it.

The pattern was obvious when I saw it again. I kept getting upset about things and not saying or doing anything about it. This is the very character flaw that made living with my former housemates completely hopeless, because Co-dependancy breeds communication breakdown which breeds bitterness.

I keep hurting my boyfriend by being distrustful and impatient. I've caused my friends grief by my long-term inactions. (More than you even realise.) I don't want to be that person anymore.

I've been doing deconstructing myself a lot for the last few years, doubting my every move and word and I think that I am way due for some re-construction. I'm sick and tired of being sick and tired of being sick and tired.

It's going to be a rocky start, but I'm pretty sure that I've got the right idea... To begin with anyway.

Stop Me - Mark Ronson

Endurreisn

Thu, 19 Aug 2010 18:33:42 GMT

Síðastliðna mánuði og ár hef ég ekki verið mikið að hanga hérna á LiveJournal. Það væri lygi ef ég segðist ekki hafa haft tíma til að vera á netinu, en satt að segja hef ég á þessu tímabili ekki haft nægilega andlega orku til að hafa meiri samskipti við aðra en var nauðsynlegt. Hörmulegir hlutir komið fyrir, en ég hef líka átt margar ríkustu stundir lífs míns á þessum tíma. Mér þykir mjög leitt að hafa neyðst til að setja vini mína í lægri forgangsröð á meðan sviptingunum stóð og ég var að jafna mig. Ég hef verið að leita mikið í öryggi fjölskyldunnar vegna sorgarinnar. Þegar mér líður mjög illa reyni ég stundum að forðast að varpa minni byrði á aðra, svo að ég dreg mig til baka, einangra mig og læt vanlíðan mína bitna á þeim sem ég elska mest. Ég held að það sé ekki gott fyrir neinn.

   Núna erum við Pétur Óskar og Per Vert flutt í raðhús í Grafarvogi eins og almennilegir plebbar og ég gæti ekki verið ánægðari með aðstæðurnar! Reyndar er fullmikið af vælandi börnum á daginn, en eyrnatappar eru guðsgjöf. Innan við fimm mínútna labbs getum við tekið a.m.k. þrjá strætóa, gengið við sjávarsíðuna og fengið alla helstu þjónustu frá Bónus til augnlækna! Fyrir ári síðan hefði mér aldrei dottið í hug að ég myndi vilja búa á svona stað. En eftir að hafa búið rétt hjá Hlemmi í eitt og hálft ár líður mér eins og ég hafi flutt í paradís. Við erum á jarðhæð (skárra en hæð 4.5), með sólpall, sameiginlegt trampolín og smá garð þar sem við getum leyft kanínunum að hoppa.

   Um daginn tók ég þá ákvörðun að segja frá ranglæti sem ég tel mig hafa orðið fyrir, þeim sem málið vörðuðu. Áður en ég gerði það hafði ég þungan stein í maganum, en ég hélt að það væri kannski bara kvíðinn og sorgin. Núna er ég ennþá svolítið á nálunum yfir því hvernig hlutirnir eiga eftir að spilast út, en léttirinn var mikill og sjálfsvirðingin mín hefur komið til baka að einhverju leyti fyrir vikið. Núna er ég a.m.k. búin að segja mína skoðun eins vel og ég get, sem ég tel vera mín mannréttindi.

   Ég er ennþá með kvíða á frekar alvarlegu stigi, en í fyrsta sinn í mörg ár líður mér eins og ég sé byrjuð að læra að lifa almennilega. Í fyrsta sinn sé ég fjölskylduna mína eins og hún er, Pétur Óskar meðtalinn, með kostum þeirra og göllum, og ég átta mig á því að hún er það besta sem ég á og það er ekkert sem ég hef sem er ekki þeim að þakka að einhverju leyti.

Það gildir líka um bestu vini mína. Gleðilegan fimmtudag!

White Flag - Gorillaz

PS: SCOTT PILGRIM KEMUR EFTIR 6 DAGA

IMPORTANT MESSAGE

Sat, 26 Sep 2009 02:01:08 GMT

After a few seconds of Wikipedia study, I have found that there is no evidence that taking the contraceptive pill without breaks for an extended period of time has any harmful effects at all.

Since nobody ever mentioned this to me, doctors, nurses or teachers, I always assumed that we'd fill up with endometrium and explode or something after a few months. How are we supposed to know that we can be without periods for as long as we choose, if nobody takes a fucking moment to tell us?!?

The very thought makes me a little paranoid.

So, please spread the word in the name of equal rights!

Cuteness overload can be hazardous to your heart

Sat, 19 Sep 2009 00:26:05 GMT

Today, Team Power (Pétur, Sólrún, Frikki and I) went into the backyard with bunnies. The bunnies were very confused and happy!

Then a friendly little kitty showed up and wanted to play along. So he gingerly sniffed at them and chased them around and pawed at them... The bunnies ignored him a bit, but they were actually really intrigued.

Crowning moment of awesome: The kitty pawed at Manía's face, and she immediately leapt straight up into the air, to his and our great surprise! Cue hyperventilation and dizzyness for puny human spectators.

It sound made up, but pictures were taken, and once they're up, there will be links.

Bittersweet summertime

Mon, 18 May 2009 15:10:11 GMT

I need all of my closest friends to know how I'm actually faring, and this is as good a place as any to start explaining.

Mostly, I am doing very well. I'm financially secure for now, I have a lovely new home, I've got good stuff to look forward to this summer and my boyfriend very sweet and peachy and keen and so on.

The only problem is my health. Lately I've had trouble concentrating on the most trivial things. I get confused, and frustrated because I'm confused. I get terrible hot flashes, which exacerbate the other sympoms. I get unnaturally tired and I haven't been able to excercise properly for a few weeks now. The lack of excercise makes me more prone to mood swings and crankyness. The allergies, which are just about to kick in, will make things worse - they make me more tired, cranky, weak and disoriented when they are in full swing.

Basically, my life has become a lot more managable, but I've become less able to manage it.

I'm getting another MRI this summer, hopefully before my doctor goes on vacation. I don't have any of the typical symptoms like numbness or weakness in any part of the body (except my brain), so the doctor is somewhat hesitant to do anything. Hopefully, whether they find anything new in the MRI pictures or not, I will be able to take MS-specific drugs to help me get this episode behind me. These drugs could be daily pills or weekly shots, I don't really know what he's got in mind.

All I ask of my nearest and dearest is that you do not expect as much of me as you might have before. I cannot expend too much energy on planning gatherings and parties this summer. I do want to meet as many of you as possible and do all kinds of fun things, and you're all welcome at my house any time! Just remember to call me first to check if my condition is good enough, or whether I'm taking a nap, et.c. Don't be suprised if I have to stop and sit down at weird times, just give me ten minutes and then we can go on doing whatever.

Don't be afraid to keep in touch!

Fri, 27 Mar 2009 12:39:27 GMT

Life's good. No time for internet sociability. Call me if you need me. Or just drop by my new place.

Health insurance

Mon, 02 Mar 2009 00:11:30 GMT

http://www.overcompensating.com/posts/20090226.html

Upplýsingar

Fri, 27 Feb 2009 17:46:02 GMT

Á meðan ég lifi í guðdómlegum létti geri ég mér grein fyrir því að greiningin mín dregur ykkur og fjölskyldu mína meira niður en mig - a.m.k. eins og er. Þessvegna er nauðsynlegt að þið fáið að vita þetta:

"The prognosis (the expected future course of the disease) for a person with multiple sclerosis depends on the subtype of the disease; the individual's sex, age, and initial symptoms; and the degree of disability the person experiences.^[7] Female sex, relapsing-remitting subtype, optic neuritis or sensory symptoms at onset, few attacks in the initial years and especially early age at onset, are associated with a better course.^[7]^[120^]"Ég er kvenkyns, (það er of snemmt að segja til um mynstur kastanna eins og er, en flestir byrja með relapsing-remitting), hef bara fengið sjóntaugarbólgu hingað til, tæp fjögur ár liðu milli fyrstu tveggja kasta (sem er langt) og ég var í yngsta aldursflokki þegar ég fékk fyrsta einkenni. Niðurstaða: Allt bendir til að ég sé með mildustu tegund MS og þetta muni ekki há mér neitt gríðarlega. Það verða örugglega slæm köst í framtíðinni en ég sé fram á að geta lifað án meiriháttar hamlana.

Að lokum, því að mér fannst þetta forvitnilegt:

"A young woman called Halldora, who lived in Iceland around the year 1200, suddenly lost her vision and mobility, but after praying to the saints, recovered them seven days after."

Minnst var á þessa konu í Þorláks sögu helga og er litið á sögu hennar sem eina af fyrstu heimildunum um MS. Mig langaði að finna hana á íslendingabók en ég veit hvorki hversu gömul hún var þarna í lok 12. aldar né hvað hún hét fullu nafni.

:-(

Thu, 26 Feb 2009 16:00:00 GMT

Ég talaði við taugalæknana í dag. Þeir segja að þegar tvö tilfelli af taugabólgu koma upp á tveimur stöðum í líkamanum á mismunandi tímum, þá sé greiningin MS. Þeir vilja þó meina að ef þetta er MS, sem yfirgnæfandi líkur eru á, þá sé þetta eins björt byrjun og hægt er að óska sér. Þau tilfelli sem byrja á lömun eru yfirleitt mun verri en þau sem byrja á sjóntaugarbólgu, segja þeir.

Þótt að ekkert hafi í raun breyst og þessi greining eigi eftir að auðvelda mér margt, er þetta samt sárt. Ég er, eftir bestu vitneskju, MS sjúklingur. Ég er að verða 22ja ára í maí. Ég hef ekkert áorkað í lífinu, nema færibands-stúdentspróf sem kostaði blóð, svita, tár og veikindi.

Þetta er ekki dauðadómur, því að MS sjúklingar lifa nærri því jafn lengi og annað fólk. En þetta mun ekki gera mér lífið neitt auðveldara.

--PS--> Þrátt fyrir allt líður mér betur núna. Núna get ég þó hætt að bíða eftir upplýsingum og tekið mig til.

Helvítis Fokking Fokk.

Fri, 20 Feb 2009 01:22:01 GMT

Ég hef ekki gefið mér tíma til að lesa LJ því að ég hef eytt síðasta mánuðinum eða svo í lækna, stofnanir, umsóknir og síendurtekin vonbrigði.

Staða stálsins í dag: sér enn illa með hægra, er 100% óvinnufært, er með líkast til 90% eða hærri líkur á MS fyrr eða síðar og hefur kynnst óæðri enda velferðarkerfisins mun betur en það langaði til. Það hefur ekki haft tekjur í 4 mánuði. Helstu ljón í vegi þess til að fá bætur eru staðreyndirnar þær að stálið er í skóla og er nógu ábyrgt til að eiga smá sparnað inni í banka.

Í alvöru talað, vonbrigðin hafa verið svo mörg og svo óvænt að ég veit ekki við hverju ég á að búast af framtíðinni, öðru en áframhaldandi draumadauða.

Eitt gott mál er þó í farvegi! Ég ætla - og hér geri ég ráð fyrir því að ég fái ekki undir 10% í critical fail - að leigja herbergið hjá Frikka og Pétri. Ég er búin að ræða það við sála og honum finnst það góð hugmynd. Ég er að hugsa um að lofa þeim þriggja mánaða leigu, svona til að vera sanngjörn.

Versti gallinn er að þeir eiga kanínur, en ég gerði óformlegt ofnæmispróf um daginn sem kom frekar vel út. Þetta er ekki nálægt því að vera eins slæmt og ... nokkuð annað ofnæmi sem ég hef.

Ég veit ekki alveg hvað ég er að henda mér út í, en það eitt er víst að þetta er betra en að búa áfram hér með mömmu, þar sem ég dey svolítið með hverri samverustund. Og líklega mamma líka.

Wating for the beat to kick in
but it never does
waiting for my feet to grow wings
and lift me above
all of these tiresome things
that we know and love
waiting for the beat to kick in
but it never does

I read a lot of webcomics

Sun, 18 Jan 2009 10:32:42 GMT

...but I just found something unique.

It's one of the three stories available to read at MS Paint Adventures. With a title like that you can imagine why I was intrigued. I started reading Problem Sleuth, and still haven't finished it (I don't even know if it's completed yet).

I can't even call it a comic without flinching and saying 'well, sort of'. The art looks rudimentary at first, but eventually there is a lot of impressive animated frames and ... for all that's good an holy there's fractal art (relevant to the story!) and references to things like the Sierpinski triangle.

These adventures work in the style of video games, specifically the good old adventure games where you had to do a lot of non-linear thinking (i.e. pull off a lot of seemingly pointless stunts) in order to get anywhere. There is also a deliberate, recurring error that gives every weaopn in the Problem Sleuth story a second identity as a key of some sort. In one frame, it's a ring of keys with 25% ammo, in the next it's a machine gun.

The characters all have silly attributes and gauges like Pulchritude, Vim and Hysteria, and the story seems to take place in an alternative version of the Prohibition era of the 20s. Well, maybe not that alternative, considering that a lot of the story takes place in an imaginary place.

The process of the story is heavily based on suggestions from fans about what a given character should do next.

All in all it's confusing and hilarious. Heavily recommended to everyone who has ever played a videogame with weird stats or impossible puzzles. And also to everyone else.

White Boys - Hair

Stálið stendur við orð sín ... eftir bestu getu

Sun, 18 Jan 2009 09:58:16 GMT

Jæja, þá er kominn tími til að útskýra hver staðan er eða virðist vera á heilsufari mínu.

Í stuttu máli má segja að læknarnir eru alveg jafn hissa og ég.

Fólk fær venjulega ekki sjóntaugarbólgu tvisvar á fáum árum á fullorðinsárum án þess að vera með einhver önnur einkenni MS, alveg sama hversu hvítt, keltneskt eða kvenkyns það er. Svo að taugalæknarnir eru búnir að pota dóti í ilina á mér, pota pinna eftir fótleggjunum, banka í hnén mín og láta mig hoppa á öðrum fæti. Þeir dáðust líka að því hversu háar ristar ég er með. Þeir fundu ekkert óeðlilegt.

Einnig voru teknar ýmsar myndir af heilanum og mænunni á mér. Fyrir utan augljósa bólgu í kringum sjóntaugina lítur allt gjörsamlega eðlilega út. Reyndar komumst við að því að ég er með brjósklos í mjóbakinu sem lýsir sér í... algjörum skorti af einkennum í mínu tilfelli. Mér skilst að hreyfing sé góð gegn brjósklosi svo að ég hef engar áhyggjur af því. Um leið og ég hef heilsu til ætla ég hvort eð er að fara aftur í ræktina, etc.

Ég bíð ennþá eftir niðurstöðum úr síðustu rannsókninni. Mænuvökvi úr mér var sendur í rannsókn til Svíþjóðar og niðurstöðurnar áttu að koma rétt eftir áramót... Ég þarf að fara að hringja í læknana til að athuga afhverju ég hef ekkert heyrt. Ég veit ekki hvað þessi rannsókn á að geta sagt, en ef hún kemur eðlilega út get ég slakað á í bili.

Svona fyrir utan það að hægra augað hefur ekkert skánað í viku eða svo. Ég þarf líka að spyrja læknana út í það því að mig minnir að þetta hafi batnað hraðar síðast.

Vicar in a Tutu - The Smiths

Rumors of my death have been slightly exaggerated

Mon, 05 Jan 2009 16:31:26 GMT

Sterameðferðin tóskt vel og með ótrúlega litlum aukaverkunum, en mænustungan sem ég fékk á aðfangadag var ekki eins heppileg.
Ég gat ekki staðið eða setið upprétt í 5 eða 6 sólarhringa án þess að mænuvökvinn læki út í líkamann, sem leiddi til sársauka í höfði sem var eins og heilinn ætlaði að deyja hjálparlaust. Aðfangadagskvöld var ljúft en ég þurfti að opna pakkana liggjandi.
Ég var sett á parkódín forte, koffeintöflur og róandi lyf í slíku magni að einum og hálfum sólarhring var eytt í ógleðisköst.
Að vera rúmliggjandi an þess að setjast upp í tæpa viku leiðir til sársaukafullra meltingartruflana sem einnig auka ógleði.
Í mínu tilfelli leiddi hreyfingarleysið líka til verkja í bringunni til að byrja með og í bakinu undir lokin.
Undir lokin var koffeinið hætt að hjálpa og byrjað að gefa mér nýjan höfuðverk. (Þar að auki var það líklega koffeinið sem gaf mér augnaráð sem ég kannaðist ekki við í speglinum)

Í samantekt má segja að þetta hafi verið erfið spítalavist.

Á þriðjudagsmorguninn 30. desember var mér farið að líða betur og ég gat setið og staðið á ný. Ég fékk eina parkódín í nesti við útskrift en þurfti ekki á henni að halda. Ég hef verið lyfjalaus síðan, og ekki fundið fyrir neinu verra en bakverkjum.

Líkamlega líður mér vel en andlega líður mér svolítið eins og strekktri teygju. Ég fór frá því að vera svefnlaus og rúmliggjandi í viku í það að hitta vini mína og vaka fram eftir nóttu öll kvöld. Það var yndislegt að hitta alla saman aftur en ég hef bara fengið einn dag í hvíld síðan ég kom heim af spítalanum.

Svo er ég að fara að byrja í skólanum aftur í vikunni... Það verða bara einhverjar fáar einingar en þessu fylgir ævinlega vesen og töflubreytingar.

Næst skal ég segja ykkur frá sjúkdómnum(?), rannsóknunum og getgátunum.

*geisp*

White Room - Cream

The Problem With Education

Tue, 09 Dec 2008 15:37:13 GMT

I agree with everything this man says. I was bitter towards the educational system of my youth, and had good reasons to be. Still, I was usually in the top 10-5% (excepting the time when I stopped showing up) so I can only imagine what it was like for any of those darling colleages of mine whose natural gifts did not include the very unfair advantage of Sticky Brain©. I've seen the nicest of people struggle though school, working literally 20 times as hard as I did and ending up with bad or mediocre grades.
It isn't fair.
The real tragedy is that these kids are ceaselessly pushed to get good grades, as if that is the only thing that matters. They're not likely to become doctors of science or professors of language, but haven't we got enough of those already?
Some skills are very important to your average Westerner, like basic maths, grammar and spelling, but the less academic types should have more choices at an earlier age.
We've also got to stop breeding big heads on inconsequential bodies. Sure, I hated P.E. because I was a fat asthmatic kid and I wasn't into ballgames. But if I had been offered more choices within the field of excercise I might have been happier. Well-being isn't all in the head, and mental well-being doesn't arise automatically from mathematics, language or any school subject, really. But allowing students to be more creative more often in more different ways would be a step in the right direction.

Okay, I'm done for now.

Rose Tint My World: Floor Show - The Rocky Horror Picture Show

At the Risk of Sparking - God Forbid - Intellectual Debate

Mon, 08 Dec 2008 11:04:17 GMT

"If you want to understand UFOs, reincarnation and God, do not study UFOs, reincarnation and God. Study people."

From Scott Adams' God's Debris

I AM SEXÚAL ASSÁULT MANN!

Sun, 07 Dec 2008 07:12:49 GMT

My eyesight seems to be getting slowly better. This is a very good sign. I know from experience that recovery can take months, and that in the end it can be almost as good as new.

The psycho doctor (my Higher Power for lack of faith on my behalf) told me that I'm being somewhat hypochondriac for worrying about symptoms that I may or may not experience in the future. He's probably right. He generally is.

He also told me to eat veggies, so I bought myself a big bag of spinach. Nom!

I had a D&D session with Frikki and his friends, with his flatmate Pétur as DM. I'm playing a naïve, ephebian young elf bard named Wilwarin Ürime (August Butterfly). Wil August is practically retarded by elven standards, sweet, kind and confused. Sadly for him, adult males often find him irresistable, which led to him being sexually assaulted by a half-orc two minutes into the game.
Poor Wil spent most of his first battle crying, playing a sitar and comforting his guard dog.
Obviously this was loads of fun. Frikki's friends are nice, casual and absurd - just the way I like 'em.

Ooh, I haven't named the poor useless Labrador Retriever yet. Any suggestions? Elvish-ish, English, Icelandic even?

I seem to be made for a 30-hour clock, which makes my sleeping pattern nonexistent. Seriously, I've not had a sleeping pattern since early adolescence. Eh. *shrugs*

Waiting for the Beat to Kick in - Dan le Sac vs. Scroobius Pip

[texti sem er ekki úr jólalagi]

Tue, 25 Nov 2008 17:11:05 GMT

Hverjir verða á landinu um jólin?

Hve lengi?

Eigum við að plana eitthvað sérstakt?

FIT kostnaður og síhringikort

Wed, 19 Nov 2008 15:19:28 GMT

Fyrir rúmu ári fór ég niður fyrir núll á debetkortinu mínu hjá SPRON því að ég vissi ekki að það væri hægt. Ég hélt að kerfið væri nógu fullkomið til að hleypa ekki í gegn færslum sem ekki er innistæða fyrir. (Til hvers þarf maður að bíða svona lengi við posann ef hann er bara að senda upplýsingar?)
Ég fékk þennan smávægilega FIT kostnað aldrei til baka, þrátt fyrir að bankinn hafi aldrei sagt mér að þetta væri mögulegt. Ég lít almennt yfir alla samninga sem ég skrifa undir, en ég man reyndar ekki hvað ég skrifaði undir þegar ég var 12 ára og fékk fyrsta hraðbankakortið.
Í þessu veseni öllu frétti ég af fyrirbæri sem kallast síhringikort. Þau eru debet- eða kreditkort sem eiga ekki að geta farið yfir heimild því að þau bíða eftir svari frá bankanum áður en færslan kemst í gegn.
Grautfúl út í SPRON fyrir að sekta mig fyrir athæfi sem ég hafði aldrei heyrt um færði ég mig yfir í Landsbankann og hef verið frekar sátt þar síðan. Reyndar er sparnaðarreikningurinn minn hjá SPRON því að enginn sambærilegur reikningur var með jafn háa vexti. (Sem barn var mér oft líkt við Jóakim Aðalönd.)
En í dag komst ég að því að síhringikort eru ekki óbrigðul. Í fyrsta lagi virka þau ekki á helgum því að færslurnar koma ekki í gegn fyrr en á mánudag. Í öðru lagi gefa sum fyrirtæki og verslanir ekki kost á síhringiþjónustunni. Af þremur verslunum sem ég notaði kortið í á mánudaginn var engin sem leyfði síhringikortinu að vinna sitt starf. Þetta voru Söstrene Grenes, Tiger og Keiluhöllin, en ég er viss um að margar aðrar verslanir og fyrirtæki hafi sama háttinn á, ef ekki flest.
Vegna þess að þetta er síhringikort er möguleiki á að ég fái FIT kostnaðinn endurgreiddan.

Ég fann mig knúna til að skrifa þessa hundleiðinlegu færslu til að vara ykkur við: Það er hægt að fara yfir á debetkorti og væntanlega kreditkorti í plús líka, jafnvel ef þau eru síhringikort. Aftur á móti er almennt skárra að vera með síhringikort, því að það er smá séns á að þau geri það sem þau eiga að gera, og það eru líka einhverjar líkur á að fá sektina greidda til baka með þeim.

The Beat That My Heart Skipped - Dan le Sac vs. Scroobius Pip

Just a thought

Tue, 04 Nov 2008 15:21:05 GMT

Considering that I'm back in the condition of jobless schmuck, should I try to make a 24-hour comic? (Even Nail Gaiman made one!) It would be in the spirit of NaNoWriMo, which I will probably never participate in because ithat's really scary. I'd probably have to explain it to mom so that I could have some peace during the hours when she's home and not snoring...

And an update on my unpredictable vision: Went to the doctor the other week and he found absolutely nothing. Recommended that I would take things easy and not exert myself too much. So I did that.
Ever since, the vision of my right eye has been fluctuating with every change in blood pressure, body warmth and such, which is pretty normal for a mild case of Optic Neuritis. But today my left eye's acting up as if the inflammation has returned to its optic nerve... Will I never have normal illnesses? If this turns out to be MS I may reconsider becoming a mass murderer.

Oh and if Obama loses, will you guys console me and tell me that the Western world isn't doomed?

Amos Moses - Jerry Reed

Stál.

Sun, 02 Nov 2008 15:37:45 GMT

Since this post is an update on the last one I suppose I'll continue in English.

Every thing I do these days seems to have direct resonance with my life. Last Tuesday my psychiatrist told me about 'The Wall' that we eventually hit when we try something challenging. It's the wall that I hit in school recently and I gave in to as usual. Shortly after that I'm listening to XA Radíó, the 12 step station, and this fellow's talking about 'that wall' that we eventually hit when we do something challenging. Last night I rented and watched Run Fatboy Run, which was all about that wall that we hit that means we either give up or push through.
The last Dr. Phil show I saw was about a toxic relationship between a mother and a grown up daughter.

I think I know what I need to do in order to set a goal and keep it, walls notwithstanding. I simply need to set a goal that I care about. I've got to set the goal as highly as needed. I've got to enter a field that I'm passionate about - a field where I don't feel like a degenerate cultureless simpleton. (As opposed to Design where people are passionate about furniture and outdated colour theories.)

Video games.

I've looked at a bunch of universities, mostly in the U.S., and I've found that the best looking one is the one my psychologist told me about. (He's so right about everything that it's almost annoying.) Full Sail University, Orlando, Florida. It's the coolest and most up-to-date University in its field. It's slightly cheaper than comparable Universities. They had an Icelandic student a few years ago who now works with CCP, of course. They have a B.A. program in Game Art!

I may not be very interested in working with Eve Online, but who knows what the video game industry in Iceland will be three or fours years from now? CCP's bound to expand in some way and hopefully there will be new buisnesses doing cool stuff. Maybe I'll end up working abroad, but if it's a career that I like then so be it.

You Icelanders will get this point: The mountains are looking very dull and brown. I've got to get away for a while so that I can appreciate them again later.

I stopped going to my courses in Tækniskólinn. They wren't the right courses. I could have persevered (and swallowed my pride regarding the science of colour) and got good grades et cetera, but it wasn't interesting enough. It wasn't creative enough. It seems to me that these courses are for people who want to design a fancy chair, get rich and never work again. That's the impression I got.
I will return to Tækniskólinn (if they'll let me back in) to take a few very select courses, and I will not take any of their bullshit. My schedule sucked because I heeded their advice. This time I'm taking AutoCad, portfolio planning, model sketching and sketching. Maybe something more, I don't know. But I'm going to do everything that is humanly possible to take the courses I want despite there being some precursor that I was 'supposed' to take before. Fuck that! I've got a good understanding of the basics and I'm a quick learner.

They won't touch me.

Fri, 05 Sep 2008 13:50:10 GMT

Google er fullt af sniðugu fólki. Þau hafa fengið Scott McCloud til að búa til fræðslumyndasögu um Chrome.

...Ég er næstum sannfærð.

Wed, 03 Sep 2008 21:18:25 GMT

Ó, og meðan ég man - Ég fór til sálfræðingsins á föstudaginn og hefur liðið mun betur síðan...

Setning ársins í mínu lífi: "Þú hugsar eins og gúbbífiskur."

Það er rétt hjá honum. Ég hef aldrei grátið og hlegið á sama tíma eins hrottalega og þegar hann sagði þetta.

In Russian East Stereotypia, Soviet Clown does some really horrible things...

Wed, 03 Sep 2008 21:15:11 GMT

Soviet Clown has hit the Internet. Nobody will ever be safe anymore.

Summernight City - Therion

Stefnan

Wed, 20 Aug 2008 01:20:27 GMT

Ef ég mun einhverntíma geta sagt sögur með myndum og texta næstum því eins vel og Don Rosa, þá mun ég hafa þjónað tilgangi mínum á jörðinni. [LJ vill ekki leyfa mér að búa til hyperlinks, svo að hér eru þeir:]

http://www.duckmania.de/images/60poster06.jpg
http://www.duckmania.de/images/60poster11.jpg

En ég var að (endur)uppgötva það að ein af fyrirmyndunum hans var Bill Elder, sem var aðalteiknarinn í Mad Magazine þegar það var nýtt og hét þá "Tales Calculated to Drive You MAD - humour in a jugular vein". Hér eru tvö dæmi um teikningarnar hans:

http://www.geocities.com/Area51/Jupiter/3981/zoocrew/carrot07mickeyrodent.jpg
http://comingup4.blogspot.com/2008/05/will-elder-r-i-p.html

Ég elska gömlu Mad blöðin, sem snerust svo mikið um að gera gys að öllu sem var vinsælt, og nota hvert einasta tækifæri sem bauðst til að punga út fimmaurabrandara. Og sérstaklega hef ég haft gaman af teikningunum hans Elder, sem eru augljóslega snilldarlegar.

Það er eitthvað hughreystandi við að hugsa til þess að Don Rosa leit upp til Will Elder, rétt eins og ég hef alltaf litið upp til Rosa. Kannski sérstaklega núna, þegar Elder er látinn og Rosa er að jafna sig eftir augnskurðaðgerð.

...Afhverju er ekki verið að gefa út fleiri söfn af sögunum hans Rosa? Mér sýnist Life and Times of Scrooge McDuck hafa slegið í gegn, örugglega sérstaklega í Evrópu...

Mikið er ég ánægð með að vera að fara að læra hönnun og teikningu... Ég er að sálast úr spennu.

Fascination - Human League [I've been playing way too much GTA:VC]

Oh, yeah. Livejournal. I remember LJ.

Tue, 19 Aug 2008 17:21:55 GMT

Ég er alveg hætt á geðlyfjunum núna, eftir að hafa tekið hálfa töflu annan hvern dag í tvær vikur eða svo. Fráharfseinkennin sem ég hef fundið hingað til eru: Mun meiri svefnþörf, höfuðverkir á öðrum hvorum degi að meðaltali og tilfinningalegt varnarleysi. Ég er búin að finna fyrir þessum verkunum alveg síðan ég fór að minnka skammtinn, en ég áttaði mig ekki á tenginguni fyrr en um daginn. Venjulega er ég ekkert svo gjörn til að fá höfuðverki undir eðlilegum kringumstæðum, svo að ég lagði þetta saman og fékk út =OUT OF CHEESE ERROR= =MELON MELEON MELON= en fattaði það samt. Jei, geðklofalyf!

Það kom nokkuð merkilegt fyrir mig á Gay Pride daginn sem mér finnst ég verða að skrifa niður. Það var því miður ekki gleðilegt.

Ég fylgdist með göngunni fara af stað á Hlemmi, og áttaði mig á því að þegar ég var búin að sjá allt, var ekkert fyrir mig að gera. Ég ákvað að bíða á Hlemmi eftir Erni, sem var svo sniðugur að reikna með að finna stæði fyrir bíl í miðbænum á þessum tíma. Fólk tíndist í burtu á eftir göngunni og nokkrar hræður voru eftir á Hlemmi að bíða eftir strætó.
Ég sá glitta í mömmu mína fara fyrir hornið, og ætlaði að fara að tala við hana þegar roskinn karl með mjög fáar tennur gekk að mér og sagði,
"Burt með þig! Farðu"
Ég sá strax að það var ekki í lagi með þennan mann. Hann var mjög rónalegur og klikkaður, en það var ekki áfengislykt af honum, og hann virtist ekki vera undir áhrifum. En hann var greinilega mjög skemmdur eftir lífstíð af einhverju ósniðugu.
Ég stóð sem föstust á litlu umferðareyjunni minni við Stígamót og spurði hann afhverju ég ætti að fara.
"Þú att ekkert með að vera hérna! Burt með þig!"
Ég veiddi upp úr honum hversvegna honum þætti ég ekki rétt á að vera þarna.
Hann sagði að fólk eins og ég ætti ekki að láta sjá sig á almannafæri. Að við værum öll barnaníðingar. Ég áttaði mig á því að hann væri að tala um samkynhneigða, því að ég var með fína nýja regnbogafánann minn.
Ég varð bálreið. Ég hef ekki orðið svona reið við einhvern (fyrir utan fjölskylduna) síðan mér var strítt í grunnskóla. En munurinn í þetta skiptið var sá að í gamla daga voru krakkar að pirra mig, móðga mig og ráðast á mig. Í dag myndi ég taka slímu með mun meiri ró en þá.
En maðurinn var ekki að ráðast á mig eina. Hann var að ráðast á allt mannkynið með ranghugmyndunum sínum. Þessvegna varð ég ólgagni af bræði.
Ég sagði honum að samkynhneigðir væru ekki barnaníðingar. Að kynhneigð hefði ekkert að gera með misnotkun á fólki.
Hann tók það ekki í mál, og hélt áfram að segja mér að fara.
Ég fór að öskra á hann, og ganga á hann. Ég sagði honum, öskrandi, að þegar ég var 10 ára, reyndi maður að nauðga mér.
"Hann var ekki samkynhneigður!" öskraði ég og elti manninn á meðan hann gekk afturábak og sló í áttina að mér. "Hann var ekki kynvillingur! Hann var barnaperri!"
"Ég get verið eins tvíkynhneigð og mér sýnist," hélt ég áfram, og veifaði fánanum mínum með ofbeldi að honum, "En ég myndi ALDREI misnota barn. ALDREI!"
Ég man ekki einusinni hvað hann sagði upp úr þessu, en hann fór að ýta við mér og labba í burtu, og ég sagði honum að ég myndi hringja á lögregluna. Honum þóttist vera alveg sama, en ég hringdi í lögregluna, og elti manninn á meðan ég lýsti honum gaumgæfilega fyrir lögreglunni og sagði að hann væri að hafa hótanir við mig. Lögreglan sagði mér að hætta að elta hann, og sagðist myndi ganga í málið. Ég fór aftur á minn stað og sá að Ernir hafði sent sms um að hann gæti ekki fundið stæði, og hefði hætt við að koma.
Ég hugsaði mig um. Myndi ég geta verið áfram í bænum, reynt að finna vini mína, og gert eitthvað skemmtilegt? Ég ákvað frekar að fara heim og jafna mig, svo að ég gæti hitt alla um kvöldið í afmælinu hans Hauks.
Sem gekk eftir. Ég sagði mömmu frá þessu, og Gretu og Jóa þegar þau komu í mat. Eftirá leið mér mun betur, sérstaklega vegna þess að þau voru ánægð með hvernig ég hafði brugðist við. Svo lagði ég mig, fór í afmælið og leið vel.

Best of Blur myndböndin eru komin á YouTube. Coffee and TV:

Cars - Gary Neuman