lisahlin

Woosh, there it goes right by you again.

As Miriam said yesterday,  it is hard to know the difference between exercising your rights and being a colossal bitch, to paraphrase it a little.

The only tool I have to cope with this problem is to examine my own motives. Why am I doing what I am doing? Is it because I am afraid? Is there a more sensible way about it?

In my case the answer is usually yes.

In order to rebuild my (self-) battered self-respect I've decided to tell people how I feel when I feel strongly about things, insofar as I can, and with as little fear in my heart (and words) as possible.

I don't feel that I've reached anything resembling emotional balance yet, but I recently went through a notebook that I kept back when I started seeing a therapist. My therapist had asked me to write down every thing that made me feel bad every day, and note down the intensity of the feeling and what I did about it.

The pattern was obvious when I saw it again. I kept getting upset about things and not saying or doing anything about it. This is the very character flaw that made living with my former housemates completely hopeless, because Co-dependancy breeds communication breakdown which breeds bitterness.

I keep hurting my boyfriend by being distrustful and impatient. I've caused my friends grief by my long-term inactions. (More than you even realise.) I don't want to be that person anymore.

I've been doing deconstructing myself a lot for the last few years, doubting my every move and word and I think that I am way due for some re-construction. I'm sick and tired of being sick and tired of being sick and tired.

It's going to be a rocky start, but I'm pretty sure that I've got the right idea... To begin with anyway.

Stop Me - Mark Ronson

Síðastliðna mánuði og ár hef ég ekki verið mikið að hanga hérna á LiveJournal. Það væri lygi ef ég segðist ekki hafa haft tíma til að vera á netinu, en satt að segja hef ég á þessu tímabili ekki haft nægilega andlega orku til að hafa meiri samskipti við aðra en var nauðsynlegt. Hörmulegir hlutir komið fyrir, en ég hef líka átt margar ríkustu stundir lífs míns á þessum tíma. Mér þykir mjög leitt að hafa neyðst til að setja vini mína í lægri forgangsröð á meðan sviptingunum stóð og ég var að jafna mig. Ég hef verið að leita mikið í öryggi fjölskyldunnar vegna sorgarinnar. Þegar mér líður mjög illa reyni ég stundum að forðast að varpa minni byrði á aðra, svo að ég dreg mig til baka, einangra mig og læt vanlíðan mína bitna á þeim sem ég elska mest. Ég held að það sé ekki gott fyrir neinn. 

   Núna erum við Pétur Óskar og Per Vert flutt í raðhús í Grafarvogi eins og almennilegir plebbar og ég gæti ekki verið ánægðari með aðstæðurnar! Reyndar er fullmikið af vælandi börnum á daginn, en eyrnatappar eru guðsgjöf. Innan við fimm mínútna labbs getum við tekið a.m.k. þrjá strætóa, gengið við sjávarsíðuna og fengið alla helstu þjónustu frá Bónus til augnlækna! Fyrir ári síðan hefði mér aldrei dottið í hug að ég myndi vilja búa á svona stað. En eftir að hafa búið rétt hjá Hlemmi í eitt og hálft ár líður mér eins og ég hafi flutt í paradís. Við erum á jarðhæð (skárra en hæð 4.5), með sólpall, sameiginlegt trampolín og smá garð þar sem við getum leyft kanínunum að hoppa. 

   Um daginn tók ég þá ákvörðun að segja frá ranglæti sem ég tel mig hafa orðið fyrir, þeim sem málið vörðuðu.  Áður en ég gerði það hafði ég þungan stein í maganum, en ég hélt að það væri kannski bara kvíðinn og sorgin. Núna er ég ennþá svolítið á nálunum yfir því hvernig hlutirnir eiga eftir að spilast út, en léttirinn var mikill og sjálfsvirðingin mín hefur komið til baka að einhverju leyti fyrir vikið. Núna er ég a.m.k. búin að segja mína skoðun eins vel og ég get, sem ég tel vera mín mannréttindi.

   Ég er ennþá með kvíða á frekar alvarlegu stigi, en í fyrsta sinn í mörg ár líður mér eins og ég sé byrjuð að læra að lifa almennilega. Í fyrsta sinn sé ég fjölskylduna mína eins og hún er, Pétur Óskar meðtalinn, með kostum þeirra og göllum, og ég átta mig á því að hún er það besta sem ég á og það er ekkert sem ég hef sem er ekki þeim að þakka að einhverju leyti.

Það gildir líka um bestu vini mína. Gleðilegan fimmtudag!

White Flag - Gorillaz

PS: SCOTT PILGRIM KEMUR EFTIR 6 DAGA

After a few seconds of Wikipedia study, I have found that there is no evidence that taking the contraceptive pill without breaks for an extended period of time has any harmful effects at all.

Since nobody ever mentioned this to me, doctors, nurses or teachers, I always assumed that we'd fill up with endometrium and explode or something after a few months. How are we supposed to know that we can be without periods for as long as we choose, if nobody takes a fucking moment to tell us?!?

The very thought makes me a little paranoid.

So, please spread the word in the name of equal rights!

Today, Team Power (Pétur, Sólrún, Frikki and I) went into the backyard with bunnies. The bunnies were very confused and happy!

Then a friendly little kitty showed up and wanted to play along. So he gingerly sniffed at them and chased them around and pawed at them... The bunnies ignored him a bit, but they were actually really intrigued.

Crowning moment of awesome: The kitty pawed at Manía's face, and she immediately leapt straight up into the air, to his and our great surprise! Cue hyperventilation and dizzyness for puny human spectators.

It sound made up, but pictures were taken, and once they're up, there will be links.

I need all of my closest friends to know how I'm actually faring, and this is as good a place as any to start explaining.

Mostly, I am doing very well. I'm financially secure for now, I have a lovely new home, I've got good stuff to look forward to this summer and my boyfriend very sweet and peachy and keen and so on.

The only problem is my health. Lately I've had trouble concentrating on the most trivial things. I get confused, and frustrated because I'm confused. I get terrible hot flashes, which exacerbate the other sympoms. I get unnaturally tired and I haven't been able to excercise properly for a few weeks now. The lack of excercise makes me more prone to mood swings and crankyness. The allergies, which are just about to kick in, will make things worse - they make me more tired, cranky, weak and disoriented when they are in full swing.

Basically, my life has become a lot more managable, but I've become less able to manage it.

I'm getting another MRI this summer, hopefully before my doctor goes on vacation. I don't have any of the typical symptoms like numbness or weakness in any part of the body (except my brain), so the doctor is somewhat hesitant to do anything. Hopefully, whether they find anything new in the MRI pictures or not, I will be able to take MS-specific drugs to help me get this episode behind me. These drugs could be daily pills or weekly shots, I don't really know what he's got in mind.

All I ask of my nearest and dearest is that you do not expect as much of me as you might have before. I cannot expend too much energy on planning gatherings and parties this summer. I do want to meet as many of you as possible and do all kinds of fun things, and you're all welcome at my house any time! Just remember to call me first to check if my condition is good enough, or whether I'm taking a nap, et.c. Don't be suprised if I have to stop and sit down at weird times, just give me ten minutes and then we can go on doing whatever.

Don't be afraid to keep in touch!

Life's good. No time for internet sociability. Call me if you need me. Or just drop by my new place.

 Á meðan ég lifi í guðdómlegum létti geri ég mér grein fyrir því að greiningin mín dregur ykkur og fjölskyldu mína meira niður en mig - a.m.k. eins og er. Þessvegna er nauðsynlegt að þið fáið að vita þetta:

"The prognosis (the expected future course of the disease) for a person with multiple sclerosis depends on the subtype of the disease; the individual's sex, age, and initial symptoms; and the degree of disability the person experiences.^[7] Female sex, relapsing-remitting subtype, optic neuritis or sensory symptoms at onset, few attacks in the initial years and especially early age at onset, are associated with a better course.^[7][120]"

Ég er kvenkyns, (það er of snemmt að segja til um mynstur kastanna eins og er, en flestir byrja með relapsing-remitting), hef bara fengið sjóntaugarbólgu hingað til, tæp fjögur ár liðu milli fyrstu tveggja kasta (sem er langt) og ég var í yngsta aldursflokki þegar ég fékk fyrsta einkenni. Niðurstaða: Allt bendir til að ég sé með mildustu tegund MS og þetta muni ekki há mér neitt gríðarlega. Það verða örugglega slæm köst í framtíðinni en ég sé fram á að geta lifað án meiriháttar hamlana.

Að lokum, því að mér fannst þetta forvitnilegt:

"A young woman called Halldora, who lived in Iceland around the year 1200, suddenly lost her vision and mobility, but after praying to the saints, recovered them seven days after."

Minnst var á þessa konu í Þorláks sögu helga og er litið á sögu hennar sem eina af fyrstu heimildunum um MS. Mig langaði að finna hana á íslendingabók en ég veit hvorki hversu gömul hún var þarna í lok 12. aldar né hvað hún hét fullu nafni.

Ég talaði við taugalæknana í dag. Þeir segja að þegar tvö tilfelli af taugabólgu koma upp á tveimur stöðum í líkamanum á mismunandi tímum, þá sé greiningin MS. Þeir vilja þó meina að ef þetta er MS, sem yfirgnæfandi líkur eru á, þá sé þetta eins björt byrjun og hægt er að óska sér. Þau tilfelli sem byrja á lömun eru yfirleitt mun verri en þau sem byrja á sjóntaugarbólgu, segja þeir.

Þótt að ekkert hafi í raun breyst og þessi greining eigi eftir að auðvelda mér margt, er þetta samt sárt. Ég er, eftir bestu vitneskju, MS sjúklingur. Ég er að verða 22ja ára í maí. Ég hef ekkert áorkað í lífinu, nema færibands-stúdentspróf sem kostaði blóð, svita, tár og veikindi.

Þetta er ekki dauðadómur, því að MS sjúklingar lifa nærri því jafn lengi og annað fólk. En þetta mun ekki gera mér lífið neitt auðveldara.

--PS--> Þrátt fyrir allt líður mér betur núna. Núna get ég þó hætt að bíða eftir upplýsingum og tekið mig til.

Ég hef ekki gefið mér tíma til að lesa LJ því að ég hef eytt síðasta mánuðinum eða svo í lækna, stofnanir, umsóknir og síendurtekin vonbrigði.

Staða stálsins í dag: sér enn illa með hægra, er 100% óvinnufært, er með líkast til 90% eða hærri líkur á MS fyrr eða síðar og hefur kynnst óæðri enda velferðarkerfisins mun betur en það langaði til. Það hefur ekki haft tekjur í 4 mánuði. Helstu ljón í vegi þess til að fá bætur eru staðreyndirnar þær að stálið er í skóla og er nógu ábyrgt til að eiga smá sparnað inni í banka.

Í alvöru talað, vonbrigðin hafa verið svo mörg og svo óvænt að ég veit ekki við hverju ég á að búast af framtíðinni, öðru en áframhaldandi draumadauða.

Eitt gott mál er þó í farvegi! Ég ætla - og hér geri ég ráð fyrir því að ég fái ekki undir 10% í critical fail - að leigja herbergið hjá Frikka og Pétri. Ég er búin að ræða það við sála og honum finnst það góð hugmynd. Ég er að hugsa um að lofa þeim þriggja mánaða leigu, svona til að vera sanngjörn.

Versti gallinn er að þeir eiga kanínur, en ég gerði óformlegt ofnæmispróf um daginn sem kom frekar vel út. Þetta er ekki nálægt því að vera eins slæmt og ... nokkuð annað ofnæmi sem ég hef.

Ég veit ekki alveg hvað ég er að henda mér út í, en það eitt er víst að þetta er betra en að búa áfram hér með mömmu, þar sem ég dey svolítið með hverri samverustund. Og líklega mamma líka.

Wating for the beat to kick in
but it never does
waiting for my feet to grow wings
and lift me above
all of these tiresome things
that we know and love
waiting for the beat to kick in
but it never does